است و حقيقت ايمان بالغيب ذوق عالم غيب است به حسب فطرت سليمه و نور عنايت « فمن اصابه من ذلك النور اهتدى » ذوق اشارات انبيا - عليهم الصلاة و السلام - و اذواق متابعان ايشان كه اوليااند جز به قوت ذايقهء باطن كه لفظ ايمان بالغيب اشارت به آن حقيقت است ، در نتوان ، يافت . واسطهء سعادت ايمان بالغيب كه اصل همهء سعادات حقيقيهء ابديه است ، اولا وجود انبياست و ثانيا متابعان ايشان كه اوليااند . به استعانت متابعت اوليا به حقيقت متابعت انبيا توان رسيد . خواجه امام محمد على حكيم ترمذى - قدس اللّه روحه - فرموده است استعن بطاعة الرسول - صلى اللّه عليه و سلم - على طاعة اللّه - عز و جلّ - و استعن بطاعة العلماء و المشايخ على طاعة رسول اللّه - صلى اللّه عليه و سلم - و لا تسقط عن هذه الدرجة فتهلك . و در كلمات اهل بصيرت و عرفان متشابهات بود كما فى القرآن و الحديث و متشابه مفسر است به آنكه گفته‌اند : هو ما لا سبيل الى معرفته للعقل بل فهمه الحقيقى موقوف على طور « 1 » وراء العقل . و بالايمان بهذا الطور يصح ايمان جميع المؤمنين و متشابه كلمات مشايخ . گر به عقل ادراك آن ممكن بدى * قهر نفس از به هرچه واجب شدى و با اين همه شنودن سخنان اين طايفه اگرچه افسانه‌وار بود ، بركات بسيار دارد . خواجه امام عالم ربانى ، خواجه يوسف همدانى - قدس اللّه روحه - در اين معنى فرموده‌اند : جوانمردا اين افسانه مىشنو كه خوش‌تر همهء افسانه‌هاست اگر روزى ترا اين دولت از آسمان سعادت در هواى همت روزى نمايد ، بدانى كه سلاطين كسرى و ملوك عالم از آن بحر اعظم به كم از قطره‌اى قناعت كرده‌اند . فتح موصلى - قدس اللّه روحه - كه از كبار مشايخ است مىفرمايد :

--> ( 1 ) - م 2 : ظهوره .